Onder het wateroppervlak gaat een bijzondere wereld schuil waar je normaal gesproken niks van ziet. Je vindt er vissen, koralen, scheepswrakken, planten, zeedieren en nog veel meer. Sportduiken is de ideale manier om die wonderlijke wereld te verkennen.

Uiteraard kun je niet zomaar een duik onder water nemen. Je zult eerst een cursus moeten volgen. Een beginnertraining bestaat gewoonlijk uit een theoriegedeelte, een aantal duiken in het zwembad en diverse 'echte' duiken in het open water. Na met succes een theorie- en praktijkexamen te hebben afgelegd, krijg je een duikbrevet uitgereikt.

Spelen met lucht en lood
Om lange tijd onder water te kunnen blijven, heb je een speciale duikuitrusting nodig. Flippers aan je voeten maken het zwemmen gemakkelijker. Je duikbril is je venster waardoor je naar de onderwaterwereld kijkt. Met je dieptemeter en duikhorloge hou je een vinger aan de pols. En je duikpak houdt je warm.

Om onder water te kunnen ademen heb je een ademautomaat in je mond. Die is verbonden met de persluchtfles op je rug. Die fles met samengeperste lucht is ook gekoppeld aan je duikvest. Laat je daar wat lucht uit lopen, dan zorgt de loodgordel om je middel dat je naar beneden zakt. Laat je er wat extra lucht inlopen, dan ga je omhoog. Op die manier kun je eenvoudig je drijfvermogen regelen.

Gevaren en gebaren
Een duikuitrusting is niet het enige dat je nodig hebt als je de onderwaterwereld wilt verkennen. Je hebt ook een zogenoemde 'buddy' nodig, een duikmaatje. Duiken doe je namelijk nooit alleen. Behalve dat het veel leuker is om je ervaring met iemand te delen, is het ook een stuk veiliger. Helemaal zonder gevaren is sportduiken namelijk niet.

Je zou bijvoorbeeld een agressieve zeebewoner tegen kunnen komen, verstrikt kunnen raken in een plant of zonder lucht kunnen komen te zitten. In dat laatste geval kan je maatje je helpen door zijn ademapparaat met jou te delen. Er zijn diverse vaste handsignalen waarmee je onder water met je buddy kunt communiceren.

Je lichaam onder druk
Het grootste gevaar waar je eigenlijk mee te maken krijgt, is druk. Hoe dieper je duikt, des te hoger de druk. Een hogere druk betekent onder meer dat je reactievermogen afneemt en dat je minder lang doet met je perslucht.

De grote drukverschillen onder water maken het bovendien gevaarlijk om te snel naar de oppervlakte te stijgen. En dat niet alleen omdat je oren of longen een te snel veranderende druk niet aankunnen.

Hoe dieper en langer je duikt, des te meer stikstof hoopt zich namelijk op in je lichaam. En die moet je al stijgende langzaam weer kwijtraken. Ga je te snel naar boven, dan kan de stikstof in je lichaam vrijkomen in de vorm van belletjes.

Een effect dat te vergelijken is met een fles frisdrank waarvan je de dop opendraait. Dit wordt decompressieziekte of ook wel Caissonziekte genoemd. In het allerergste geval, als de belletjes je hart of hersenen bereiken, kan dat fatale gevolgen hebben.

Weinig beperkingen
Je mag daarom altijd maar een bepaalde tijd onder water blijven als je tot een bepaalde diepte duikt. Hoelang dat is, kun je terugvinden in een zogenoemde duiktabel. Als beginnende duiker mag je sowieso niet dieper dan 18 meter gaan. Heb je een hoger brevet, dan geldt een maximumdiepte van 30 meter.

Verder zijn er weinig beperkingen. Als je gezond bent, kunt zwemmen en ouder bent dan 14 jaar, kun je bij de onderwatersport vereniging de Aquanauten terecht. Er zijn zelfs mensen met lichamelijke handicaps die een duik in het diepe wagen.

70 procent water
De wereld bestaat voor meer dan 70 procent uit water. Mogelijkheden genoeg dus om te duiken. Veel mensen leren het tijdens hun vakantie, bijvoorbeeld op de Nederlandse Antillen of in Egypte. Voor wie het dichter bij huis zoekt, biedt vooral Zeeland veel mogelijkheden.

Bedenk wel dat de omstandigheden in Nederland heel anders zijn dan in (sub)tropische landen. Het water is kouder, je hebt minder goed zicht en je hebt meer uitrusting nodig. Als je dus hier wilt gaan duiken, is het wel aan te raden om in eigen land een opleiding te volgen.